Από όταν άρχισα να ταξιδεύω με τη μοτοσικλέτα μου οι Άλπεις ήταν πάντα ένα όνειρο.

Μέσα από αμέτρητες διηγήσεις και οδοιπορικά σε διάφορες διαδικτυακές κοινότητες ταξίδευα, όπως νομίζω οι περισσότεροι μας, σε μέρη "μαγικά". Διάβαζα για φοβερά τοπία, δρόμους επιπέδου πίστας και άλλα συναφή.

Το 2019 βγήκα με ένα φίλο σύντροχο πρώτη φορά εξωτερικό, με τη μηχανή, και μέσω Βαλκανίων (κυρίως πρώην Γιουγκοσλαβίας) και μετά μέσω Αυστρίας και Ιταλίας γυρίσαμε στην Ελλάδα με πλοίο από την Ανκόνα. Εκεί πήραμε την πρώτη γεύση από τις Άλπεις στην Αυστρία και στην Ιταλία.

Ήταν όμως λειψή γεύση, με μόνο ένα σύντομο πέρασμα από πάσα στην κάθε χώρα, φορτωμένοι με αποσκευές και με πολλά χιλιόμετρα ήδη στην πλάτη. Οπότε η ιδέα για μια νέα επίσκεψη επικεντρωμένη στα βουνά με περισσότερο χρόνο και πιο "μοτοσικλετιστικό" πρόγραμμα είχε ήδη μπει.

Αρχικά ήταν προγραμματισμένο να γίνει το 2020 αλλά ο κορονοϊός είχε άλλη γνώμη. Αναβολή για το 2021 αλλά τελευταία στιγμή η δουλειά η δική μου μας εμπόδισε (ουδέν κακό αμιγές καλού τελικά).

Και τελικά έρχεται το 2022 που δεν γίνεται άλλο, βρέξει χιονίσει, με πανούκλα και λέπρα το ταξίδι πρέπει να γίνει.

Αποφάσισα τελικά το μοιραστώ με την ομάδα παρότι ποτέ δεν δημοσιεύω ταξιδιωτικά (έχω διαγράψει μέχρι και τα σόσιαλ μέδια εδώ και καιρούς), αλλά επειδή στο παρελθόν έχω απολαύσει παρόμοιες αφηγήσεις και με έχουν βοηθήσει με ιδέες και προορισμούς, είπα να κάνω κι εγώ μια προσπάθεια και αν φανεί σε κάποιον χρήσιμο θα είναι κέρδος.

Θα προσπαθήσω να μην το παρακάνω (αν και δεν το υπόσχομαι) και να τελειώσω σύντομα με τα "επεισόδια". Επειδή δεν υπήρχε σχέδιο να το μοιραστώ συχνά οι φωτογραφίες μπορεί να είναι κακής ποιότητας ή ελλιπείς.


ADMIN EDIT: Προσθήκη λίνκς του ταξιδιωτικού με τα GPX αρχεία για TOM TOM. Πιθανόν και για άλλα GPS Navigators.

https://www.dropbox.com/sh/zlvv9vjcsi1k4jn/AADPrBCBXa8SC1kONOVvdmnqa?dl=0

Εμβόλιμη σύντομη περιγραφή προετοιμασίας.

Το V4 δεν είναι ιδανικό μηχανάκι για ταξίδι οπότε πρέπει να βρεθεί τρόπος να φορτωθεί για ταξίδι 2 εβδομάδων.
Από το προηγούμενο Tuono του 2017 ήξερα ότι η Hepco & Becker έβγαζε βάση και βαλίτσες  (C-Bow σύστημα) οπότε πάλι σε αυτούς.
Η νέα βάση όμως διαφορετική (και χειρότερη) οπότε δεν γινόταν να δεθεί πάνω ο 40λιτρος σάκος του Motoraid μαζί με τις βαλίτσες της Hepco που είχα στο προηγούμενο ταξίδι. Τελικά η Kriega έδωσε λύση με το US Dry Pack. 15 λίτρα σε κάθε πλαϊνή βαλίτσα και 30+10 λίτρα στους σάκους της Kriega αποδείχθηκαν υπέραρκετά.



Όλα ταξιδεύουν αρκεί να υπάρχει διάθεση.

Σέρβις λαδόξυδα και ένας γενικός έλεγχος ένα μήνα πριν και νέα ελαστικά Bridgestone S22 (τα Supercorsa που φόραγε με 5 χιλιάδες χιλιόμετρα θα μας άφηναν χρόνους από την πρώτη ημέρα).

Γενικά κοκοκόψαρα όπως εργαλεία, κιτ επισκευής ελαστικών, jumpstarter μπήκαν στην άκρη. Για κάποιο λόγο αποφάσισα να μην πάρω λάδι μαζί μου όπως στο προηγούμενο ταξίδι. Κακώς.

Επίσης 40 λεπτά μάχη με την Akrapovic να μπει πάλι ο σιγαστήρας επειδή διαβάσαμε κάτι περίεργα για την Ελβετία.



Αναβάθμιση, ενημέρωση κτλ στο TomTom Ride που είχα περάσει όλους τους χάρτες για σχεδόν κάθε ημέρα του ταξιδιού. Χωρίς αυτό το ταξίδι θα ήταν πολύ πιο δύσκολο.

Τέλος θεωρώ την ενδοεπικοινωνία απαραίτητη σε τέτοιο ταξίδι. Ξεκίνησα με μια Interphone Edge που τελικά πέθανε την τελευταία ημέρα του ταξιδιού.

Ημέρα 1η

Χαϊδάρι - Λιμάνι Πάτρας και αρμένισμα (200 χλμ)

ναι ξέρω πως ξέρετε πως πάνε Αθήνα-Πάτρα 

Αναχώρηση από το γνωστό "περίπτερο" στο Σκαραμαγκά για Πάτρα. Αναχώρηση πλοίου στις 17.00 οπότε φύγαμε κατά τις δύο.
Καρφωτοί από τον αυτοκινητόδρομο χωρίς στάση. Κανονίζω τα διαδικαστικά με τα εισιτήρια και  είσοδος στην προβλήτα. Μετά βέβαια το απαραίτητο βρίσιμο σε έναν οδηγό αυτοκινήτου στον έλεγχο, που θεώρησε ότι του κλέβουμε τη σειρά και ήθελε να κάτσουμε μέσα Αυγούστου μέσα στο ήλιο πίσω του να περιμένουμε.

Το λιοπύρι τελικά δεν το αποφύγαμε. Εδώ περιμένουμε να ξεφορτώσει το πλοίο μπας και κρυφτούμε από τον ήλιο κάποια στιγμή. Ηθικό όμως ακμαίο αφού για ταξίδι με μηχανή ξεκινάμε.



Το ΚΤΜ Superduke GT είναι το ιδανικό μηχανάκι για ταξιδοκάγκουρες. Αυτό θα έπρεπε να έχω κι εγώ αλλά του λείπουν 2 κύλινδροι.

Η δίωρη καθυστέρη των πλοίων της γραμμής της Ιταλίας καθιερωμένη. Πάλι καλά, την προηγούμενη φορά ήταν περισσότερες.
Αφού φόρτωσαν και τα τελευταία από τα φορτηγά που μου φάνηκαν ατελείωτα αναχωρήσαμε.





Πάνω στο πλοίο μετά το βόλεμα στην καμπίνα άραγμα, καφές, μετά μπύρα και τέλος τολμήσαμε να φάμε από τον μπουφέ.
Αναλογικά με τα υπόλοιπα στο πλοίο το φαγητό δεν ήταν ούτε χάλια, ούτε πανάκριβο.
Εδώ να κάνω μια ειδική μνεία στην Grimaldi (ιδιοκτήτες της Minoan). Άθλιο, βρώμικο πλοίο με κουτσουρεμένο προσωπικό, το χειρότερο είναι ότι τα σεντόνια βρώμαγαν. Αν μπορείτε αποφύγετε τους.




Ύπνος στη βρωμερή και πανάκριβη καμπίνα μας και αναμονή για την επόμενη μέρα.

Ημέρα 2η

Λιμάνι Ανκόνας - Πάντοβα (325 χλμ)


Ιδανικά με βάση το πρόγραμμα η άφιξη στη Βενετία αντί Ανκόνας θα ήταν προτιμότερη.
Όμως με πιστωτικό από τη Minoan από το 2020-2021  και με την εταιρεία αυτή να έχει καταργήσει το δρομολόγιο προς Βενετία καταλήξαμε στο γνωστό λιμάνι.

Έξοδος από το πλοίο κατά τις 5.30 το απόγευμα τοπική ώρα και άμεση αναχώρηση προς Πάντοβα που θα ήταν η πρώτη μας διανυκτέρευση. Επειδή είχαμε ξαναπεράσει τον συγκεκριμένο επαρχιακό, παραλιακά μέσω Ραβένας, και ήταν ένας βαρετός επίπεδος βάλτος αποφασίστηκε  να πάμε από τη autostrada για να κερδίσουμε χρόνο.



Μετά από μια ώρα περίπου στο δρόμο, στάση σε ΣΕΑ για ανεφοδιασμό και σύντομο ξεμούδιασμα. Χαζεύοντας το μηχανάκι μου παρατηρώ κάτι στο δεξί καπάκι του κινητήρα.



Επ ωπ, τι έχουμε εδώ; Διαρροή. Να μάθεις να μην παίρνεις λάδι μαζί σου με ιταλικό. Τι κάνουμε τώρα; Έλεγχος στάθμης, λίγο πεσμένη. Τίποτα δεν κάνουμε, συνεχίζουμε και ο Θεός βοηθός.

Στα διόδια εξόδου από τον αυτοκινητόδρομο προς Πάντοβα επανέλεγχος στο λάδι. Όχι όλα αυτά που φαίνονται κάτω από τη μηχανή δεν είναι δικά μου. Οπότε προχωρούμε.




Άφιξη σε δωμάτιο στα προάστια της Πάντοβας. Η ώρα σχετικά περασμένη οπότε η βόλτα στο κέντρο της ακυρώνεται και μένουμε στα πέριξ.

Eπίσκεψη σε συνοικιακή πιτσαρία. Φαγανά παιδιά και οι δύο λέμε βάλε μάστορα 2 οικογενειακές. Μας λέει μου τέλειωσαν τα κουτιά για οικογενειακές θα σας βάλω 4 από μεσαία. Οκ κανένα πρόβλημα.
Μας παραδίδει 4 κουτιά από αυτό που θα λέγαμε εδώ οικογενειακή. Ακόμα τις ρευόμαστε αυτές τις πίτσες.




Από τα λίγα που είδαμε στην Πάντοβα φάνηκε όμορφη. Εκκρεμότητα να τη δούμε σε επόμενο ταξίδι, καλά να είμαστε.


Ύπνος γιατί η επόμενη μέρα είναι σχετικά βαριά.

Ημέρα 3η

Πάντοβα - Πάσο Γκρόσγκλοκνερ - Όϊγκεντορφ (480 χλμ)


Ο προορισμός στην πραγματικότητα είναι το Mattighofen αλλά η ανυπαρξία επιλογών για διαμονή και η αναζήτηση οικονομικής λύσης, μας κατευθύνει σε μια κωμόπολη στα 10 περίπου χλμ από το Salzburg.

Πρωινή αναχώρηση και σταθερός ρυθμός στην autostrada γιατί μέχρι να πλησιάσουμε τα σύνορα της Αυστρίας ο δρόμος παραμένει βαρετός. Στάσεις μόνο για βενζίνη.


Εντάξει λάδι έχουμε ακόμα.

Πρώτο ενδιαφέρον κομμάτι βγαίνοντας από τον αυτοκινητόδρομο η ανηφόρα για το Plöcken Pass που είναι στα σύνορα Ιταλίας - Αυστρίας.
Όταν το σχεδίαζα δεν ήξερα καν ότι πρόκειται περί πάσου οπότε το πρώτο από τα πολλά που θα ακολουθήσουν.

Εδώ στα σύνορα.



Συνεχίζουμε προς Grossglockner στο επαρχιακό δίκτυο της Αυστρίας. Όπως και στο προηγούμενο ταξίδι ο συνδυασμός διάσπαρτων οικισμών (ανά μερικά χιλιόμετρα) και ορίων ταχύτητας με κάμερες ταχύτητας παντού (το TomTom σε γλυτώνει από χιλιάδες ευρώ προστίμων αφού έχει τουλάχιστον τις σταθερές) κάνει τη διαδρομή οριακά βασανιστική. Όμορφα τοπία, καθαρά και οργανωμένα αλλά με μηχανές 170+ ίππων να κινείσαι με 40-50χλμ/ώρα κουράζεσαι.


Πλησιάζουμε το Grossglockner και ο καιρός βαραίνει. Με βάση την πρόγνωση θα έπρεπε ήδη να να έχουμε βραχεί αλλά όλα στεγνά.
Ελπίζω να συνεχιστεί η τύχη μας επειδή και στο προηγούμενο ταξίδι πάλι ανεβήκαμε το πάσο αυτό με ψιχάλα. Δυστυχώς με το που περνάμε το διόδια του πάσου (ναι έχει διόδια και είναι 28€ για τη μοτοσικλέτα) πιάνει μια δυνατή μπόρα.
Στάση για αδιάβροχα άμεσα.
Την ίδια ώρα προσπάθεια ρύθμισης της Gopro, που πλήρωσα ειδικά για το ταξίδι, που από την αρχή κάνει νερά και κλείνει όποτε θέλει. Δυστυχώς εκεί μας τελείωσε. Η μπαταρία ήταν ελαττωματική και παρά τις πολλές προσπάθειες να βρω άλλη σε διάφορους σταθμούς του ταξιδιού δεν τα κατάφερα. Μετά από μερικές μέρες εγκατέλειψα γενικά την προσπάθεια να την κάνω να δουλέψει γιατί είχε αρχίσει να μου χαλάει τη διάθεση για το ταξίδι. Κρίμα γιατί θα είχα φοβερό υλικό να θυμάμαι. Ηθικό δίδαγμα ότι πρέπει να έχουμε εφεδρικά εξαρτήματα.

Η μπόρα δεν κράτησε, ίσα ίσα να μας σπάσει τα νεύρα. Οπότε αφορμή για στάση στο πάσο και λίγες φωτογραφίες.





Μετά το Grossglockner το σχέδιο είναι να βγούμε στον αυτοκινητόδρομο (βινιέτα είχαμε πάρει ήδη ηλεκτρονικά) για να αποφύγουμε το βάσανο των επαρχιακών της Αυστρίας μετά την εμπειρία του τελευταίου ταξιδιού.
Τα πράγματα όχι πολύ καλύτερα, με όρια στα 90-100, έργα και κίνηση.

Άφιξη στο Eugendorf γύρω στις 4 και μετά από μικρή ανασυγκρότηση αναχώρηση για το Salzburg για φαγητό και βόλτα.

Εδώ η φοβερή κουζίνα των Αυστριακών. Από μπύρα κάτι κάνουν όμως.


Το Salzburg κλασικά Αυστριακό, αξίζει μια επίσκεψη. Ανώτερο του Innsbruck που είχαμε επισκεπτεί στο προηγούμενο.







και ένας μουσικός του δρόμου με ουκρανικό θέμα.



Επιστροφή στον ξενώνα και ύπνος. Η επόμενη μέρα έχει πάλι χιλιόμετρα.

Επειδή οι φωτογραφίες έχουν ήδη μαζευτεί και θα ακολουθήσουν και άλλες,δεν ξέρω πόσο εύκολα φορτώνει η σελίδα.

Αν έχει κανείς πρόταση για να μην γίνει η σελίδα τόσο βαριά που δεν θα διαβάζεται ευπρόσδεκτη. Όπως είπα πρώτη φορά ανεβάζω κάτι τέτοιο.

Καλημέρα! Δε νομίζω να υπάρξει πρόβλημα. Συνέχισε και βλέπουμε!

Καλημέρα! Δε νομίζω να υπάρξει πρόβλημα. Συνέχισε και βλέπουμε!

Ημέρα 4η

Όϊγκεντορφ - Μάτιγκχοφεν - Τίμελσγιοχ - Γιάουφενπας - Μπρεσανόνε (450 χλμ)


Ο λόγος που βρισκόμαστε τόσο ψηλά στην Αυστρία δεν είναι άλλος από την επίσκεψη στο μουσείο της ΚΤΜ στο Mattighofen.
Ο σύντροχος είναι τόσο φανατικός της ΚΤΜ που τον κόβεις και τρέχει πορτοκαλάδα και οι Τρίτες-Τετάρτες είναι αργίες.

Πρωινό στον ξενώνα και τα σημάδια απέναντι είναι ήδη εμφανή.

Για ποδήλατα βέβαια αλλά το μήνυμα ξεκάθαρο.

Όπως πάμε να φύγουμε βάζω εμπρός το Tuono και η οθόνη κοκκινίζει και αναβοσβήνει σαν Χριστουγεννιάτικο δέντρο. ATC off, AWC off και άλλα αρκτικόλεξα για διάφορα μπιμπλίκια της Aprilia off.
To είχε κάνει και την προηγούμενη στο Grossglockner μια φορά αλλά μόλις το έσβησα έφτιαξε. Σήμερα ήθελε 2-3 σβησίματα.
Noale we have a problem, θα γίνουμε ρεζίλι μέσα στην έδρα των ΚΤΜ.
Τέλος πάντων λάδι έχει ακόμα μέσα οπότε συνεχίζουμε, τα ηλεκτρονικά είναι για κίναιδους.

Μετά από μερικά ακόμα κουραστικά χιλιόμετρα στους επαρχιακούς της Αυστρίας, κολλημένοι πίσω από φορτηγά και νιώθοντας ότι πρέπει να συμπεριφερθούμε οδηγικά όπως οι ντόπιοι (ζεν καταστάσεις) φτάνουμε στη Μέκκα των ΚΤΜάδων.


Το Motohall είναι εντυπωσιακό και παρουσιάζει την ιστορία της εταιρείας με πολύ όμορφο και έξυπνο τρόπο.
Παρακάτω μερικές φωτογραφίες, ενδεικτικά.










Πάει κι αυτό.

Ο δρόμος (ο ίδιος κουραστικός) μας γυρίζει πίσω προς Salzburg αλλά σύντομα μπαίνουμε πάλι σε αυτοκινητοδρόμους για να τελειώνουμε με αυτό το σκέλος του ταξιδιού. 
Είναι ταχύτερο να μπούμε Γερμανία, να ξαναβγούμε στην Αυστρία και να φτάσουμε στα σύνορα με την Ιταλία.
Πετύχαμε και κομμάτια της autobahn χωρίς όριο ταχύτητας αλλά η κίνηση ήταν τόση ώστε να μην δοκιμάσουμε (και νόμιμα) "πόσα πιάνουν τα εργαλεία".
Το ενοχλητικό (για την Αυστρία γκρινιάζω πάλι) ήταν ότι o αυτοκινητόδρομος στη Γερμανία είναι ίδιος με αυτόν της Αυστρίας, ο ένας χωρίς όριο (ή άντε με 130) και ο άλλος 100-110. Τρέχα γύρευε.

Μετά από αρκετή ώρα αυτοκινητοδρόμων και λίγο ακόμα Αυστριακού επαρχιακού φτάσαμε κατά τις 4 στην αρχή του πάσου του Timmelsjoch.
Μόλις έσπασε η κίνηση και βρεθήκαμε σε υψόμετρο πετύχαμε και κάτι πιτσιρικάδες με εντουροκατσικάκια να κάνουν πέρα δώθε και σούζες που βρίσκει κάτω η ουρά. Ωραίοι.

Μετά από μια ωραία ανάβαση φτάνουμε στο Timmelsjoch και Top Mountain Motorcycle Museum που συμπίπτει και με το σταθμό διοδίων για το πάσο (άλλα 18€ εδώ αλλά τα τελευταία).
Δεν μπαίνουμε αφού το είχαμε επισκεφτεί την τελευταία φορά το 2019. Μαθαίνω βέβαια ότι έκτοτε είχε καεί, ανακατασκευστεί και με νέες (παλιές) μοτοσικλέτες στις προθήκες του (αυτές που είχαμε δει κάηκαν ).




Πλέον πλησιάζουμε στο Bressanone που είναι και η διανυκτέρευση μας. Έχουμε μπει ήδη στην Ιταλία αλλά συχνά πάνω στα περάσματα αυτά δεν το καταλαβαίνεις.

 Στο δρόμο μας όμως είναι το Jaufenpass, ένας φοβερός δρόμος που το 2019 είχαμε ξεσαλώσει παρέα με κάτι Ελβετούς.
Αυτή τη φορά οι ρυθμοί πιο χαλαροί αφού είχαμε ήδη χιλιόμετρα στην πλάτη μας.

Το κατέβασμα από το Timmelsjoch είχε ωραία τοπία.



Σύντομη στάση στο Jaufenpass για φωτογραφία και αναζήτηση αυτοκόλλητων για τα πάσα. Μου έγινε λίγο εμμονή να πάρω σουβενίρ από κάθε πάσο που περάσαμε και δεν τα πήγα άσχημα.

Εδώ βλέπετε την επιγραφή που σε ενημερώνει που είσαι και το δάχτυλο μου.



Φτάνουμε επιτέλους στο Bressanone/Brixen. Αν και εντός Ιταλίας βρισκόμαστε ακόμα στην περιοχή του Tyrol που εκτείνεται και στις 2 χώρες και δεν ξέρεις αν θα προσπαθήσεις να συνεννοηθείς στα Ιταλικά ή στα Γερμανικά (με τα Αγγλικά δεν το έχουν ή δεν θέλουν).

Μέσα στην κωμόπολη τους φτάνουμε με 105dB εξατμίσεις να φέρουμε λίγο γεύση Ελλάδας στην ήσυχη ζωή τους. Ντροπή αλλά τα σβήνουμε τάχιστα.


Έξοδος για φαγητό και βόλτα στη μικρή αυτή πόλη. Τυπικό θέρετρο των Άλπεων με επιλογές από αστέρια Μισελέν μέχρι πιο ταπεινά πράγματα.


Μας έδωσαν στο ξενοδοχείο και κουπόνια για τη δημοτική πισίνα και το τελεφερίκ που σε ανεβάζει στο χιονοδρομικό τους αλλά δεν τα τιμήσαμε.

Εδώ ήρθαμε για άλλο λόγο.

Από αύριο ξεκινάει το πρόγραμμα των πάσων.

Ημέρα 5η

Πάσα στους Δολομίτες (240 χλμ)


Από σήμερα και για τις επόμενες 8 ημέρες το πρόγραμμα είναι να κάνουμε δύο διανυκτερεύσεις σε κάθε προορισμό.
Η πρώτη μέρα είναι η μετάβαση εκεί και η δεύτερη αφιερωμένη στα πάσα της περιοχής. Χωρίς βαλίτσες και σάκους και με λιγότερα χιλιόμετρα για να το χαρούμε και να οδηγήσουμε όσα περισσότερα πάσα γίνεται.

Οπότε σήμερα έχουμε τα παρακάτω πάσα:

Gardena Pass
Campolongo
Pordoi Pass
Sella Pass
Fedaia
Giau
Falzarego pass
Valparola pass


Πριν φύγουμε ήθελα να δω τι γίνεται με το Tuono και τα ηλεκτρονικά του θέματα. Κάποια στιγμή την προηγούμενη ημέρα όπως έβαλα την 1η και ταρακουνήθηκε η μηχανή είδα την ένδειξη της μπαταρίας να ανάβει στιγμιαία.
Σκέφτηκα ότι μπορεί να έχει σχέση. Οπότε βγάζω σέλα να δούμε την μπαταρία. Ο ένας πόλος σχεδόν τελείως ξεβιδωμένος. Σφίξιμο και το θέμα με τα ηλεκτρονικά τελείωσε.

Φεύγουμε.

Gardena
Απίστευτη άσφαλτος και χάραξη για διασκέδαση. Κίνηση όμως (η εποχή αυτή είναι και για τις Άλπεις όπως εδώ τα νησιά) και ατελείωτοι ποδηλάτες που θα μας συντροφεύσουν σε όλη την υπόλοιπη παραμονή μας στις Άλπεις.





Campolongo
Αδιάφορο γενικά, όπως και η φωτογραφία. Από όσα θυμάμαι πάντα, γιατί πλέον έχουν γίνει λίγο σούπα όλα μαζί στη μνήμη μου. Μας γκάμησε η gopro για να μην έχουμε υλικό.


Pordoi
Όπως και τα Gardena και Sella φοβεροί δρόμοι.




Sella
Πρακτικά η συνέχεια του Gardena αλλά εμείς κάναμε γύρο. Και αυτό φοβερό οδηγικά.




Fedaia
Περιμέναμε και πόση ώρα κάτι θειές να τελειώσουν με την ταμπέλα να βγάλουμε τη φωτογραφία

Η ξηρασία στη βόρεια Ιταλία αρχίζει και δείχνει τα σημάδια της. Θα φανεί και πιο δραματικά τις επόμενες μέρες.


Giau
Δεύτερη φορά στο Giau αφού ήταν (μαζί με το Timmelsjoch και το Jaufenpass) ένα από τα πάσα που είχαμε περάσει το 2019.
Πολύς κόσμος και ενώ θέλαμε να σταματήσουμε για ένα καφέ δεν βρήκαμε να κάτσουμε (χάναμε τη θέση πάντα για δευτερόλεπτα)



Falzarego - Valparola
Κάπου εκεί κοντά τέλος πάντων. Νομίζω δεν ήταν κάτι συναρπαστικό αλλά δεν θυμάμαι κιόλας.



Η ώρα έχει πάει 5 οπότε παίρνουμε το δρόμο της επιστροφής για το Bressanone.

Έχοντας τελειώσει το ταξίδι μπορώ να πω ότι τα πάσα των Δολομιτών ήταν μάλλον τα καλύτερα οδηγικά. Είχε και στα επόμενα κάποια καλά αλλά στους Δολομίτες ήταν η πλειοψηφία νομίζω.

Μικρή βόλτα να δούμε λίγο καλύτερα την πόλη, φαγητό και η καθιερωμένη βραδινή μπύρα.



Άυριο έχει αναχώρηση για τον επόμενο σταθμό που θα μας φέρει κοντά στο φημισμένο Stelvio.

Ημέρα 6η

Μπρεσανόνε - Σόλντα πέριξ  (140 χλμ)


Η σημερινή διαδρομή είναι σύντομη οπότε φεύγουμε σχετικά αργά χωρίς βιασύνη.

Έχοντας ακόμα στο μυαλό μου την μπαταρία της κάμερας λέω να σταματήσουμε στο Bolzano σε ένα κατάστημα που έχω βρει μπας και έχουν.
Μπλέξιμο τρομερό σε κίνηση και σε ουρές στα διόδια. Τελικά μου κόβει και λέω ας πάρω πρώτα τηλέφωνο πριν μπω στην πόλη. Τζίφος, δεν έχουν τίποτα.
Γύρω γύρω στις εξόδους του Bolzano κάναμε και άλλα 20 χλμ περιττά και έχοντας πλέον χάσει κάθε ελπίδα να φτιάξω την gopro.

Το ξεχνάμε γιατί τελικά η ουσία του ταξιδιού είναι η εμπειρία όχι τα βίντεο.

Η διαδρομή προς την Solda (ή Sulden) όμορφη αλλά κλασικός επαρχιακός Άλπεων με χωριά και μπόλικη κίνηση.

Στο αντίθετο ρεύμα τα πράγματα τελείως κολλημένα για χιλιόμετρα. Οι μηχανόβιοι απέναντι περιμένουν στη σειρά μαζί με τα αυτοκίνητα
Καλός ο πολιτισμός αλλά δεν θα την πάλευα. Γενικά προσαρμοστήκαμε στις δικές τους συμπεριφορές αλλά σε τέτοιες περιπτώσεις έβγαινε από μέσα μου η αναρχία.

Στη διαδρομή από το Merano και μετά (περίπου) μήλα. Παντού μήλα για δεκάδες χιλιόμετρα. Δεν έχω ξαναδεί τόσα μήλα. Από όλες τις ποικιλίες.

Στάση να τα ποτίσουμε λίγο και δρόμο.


Πλησιάζοντας στο τελευταίο κομμάτι της διαδρομής ο καιρός βαραίνει.

Στα τελευταία 20 περίπου χλμ ξεκινάει μια δυνατή βροχή που συνεχίζει μέχρι την άφιξη στον ξενώνα.
Το τελευταίο χιλιόμετρο είναι σε (πολύ βατό) χωματόδρομο. Οπότε βροχή και λάσπη.




Μόλις κοπάζει λίγο τα βάζουμε σε ένα υπόστεγο.



Ο ξενώνας είναι μέσα στο δάσος κοντά στο χωριό Solda.
Με τη βροχή να συνεχίζει και τη θερμοκρασία κάτω από 10 βαθμούς εδώ θα την βγάλουμε.
Τοποθεσία 10/10.


Δωμάτιο και φαγητό από σχέση τιμής-ποιότητας παίρνει τη βάση. Δεν είναι κακό αλλά για όσα πληρώνεις περιμένεις περισσότερα.
Εντάξει Αυστριακοί είναι εδώ πάνω από φαΐ δεν ξέρουν.

Και πάλι βέβαια ό,τι πιο οικονομικό είχα βρει στην περιοχή.
Άλλα βαλάντια σε αυτά τα μέρη του κόσμου. Μέχρι βέβαια να πάμε στην Ελβετία.

Οι μπύρες βοηθούν να περάσει η ώρα μέχρι τον ύπνο.

Ημέρα 7η

Σόλντα - Πάσο Στέλβιο - Σάντα Μαρία - Πάσο Ουμπράιλ - Σόλντα (90 χλμ)


Η μέρα ξεκινάει πάλι με βροχή. Το πρόγραμμα κανονικά έχει 270 χλμ με πέντε πάσα εκ των οποίων τα τρία εντός Ελβετίας.

Η πρόγνωση δείχνει ότι αργότερα θα κόψει οπότε αναδιοργάνωση. Σήμερα θα κάνουμε μόνο Stelvio και Umbrail και αύριο καθοδόν για τον επόμενο σταθμό θα προσπαθήσουμε να βάλουμε τα 3 που χάνουμε (Ofenpass, Bernina και Fluella).

Χάζεμα τη μηχανή περιμένοντας να κόψει η βροχή.
Έχει φάει λίγη λάσπη.


Ο καιρός ανοίγει λίγο οπότε ώρα να το αποπειραθούμε.

Το πάσο του Stelvio είναι κοντά.
Παρότι πολύ φημισμένο και το υψηλότερο πέρασμα στην Ιταλία οδηγικά δεν είναι καλό.
Κακή άσφαλτος (σπάνιο για Άλπεις) και πολλές σφιχτές φουρκέτες.
Ανεβαίνοντας αρχίζει πάλι ψιλόβροχο.Κάποια στιγμή δεν την πάλεψα και βγαίνοντας από μια φουρκέτα μάζεμα 4-5 προπορευόμενα αυτοκίνητα μαζί. Τι κόρνα άκουσα δεν λέγεται.




Παρόλα αυτά η θέα αποζημιώνει.


Επόμενο το Umbrail.
Από βενζίνη είμαι χαμηλά οπότε βάζω στόχο το χωριό Santa Maria μέσα στην Ελβετία (το Umbrail πρακτικά είναι το σύνορο εκεί αλλά χωρίς συνοριακό φυλάκιο).

Το πάσο πολύ καλύτερο οδηγικά από το Stelvio. Επίσης ήσυχο χωρίς κίνηση οπότε μπορείς να πιέσεις και λίγο.

Το χωριό πάλι καθαρό και οργανωμένο.
Μετά από όσα διαβάσαμε για την Ελβετία και τις εξατμίσεις περιμέναμε να πεταχτεί κάποιος να μας πάρει τις μηχανές και να μας κρεμάσουν ανάποδα πασαλείφοντας μας με σοκολάτα αλλά δεν συνέβη.


Πάλι πίσω από το Umbrail και το Stelvio.
Τα απαραίτητα πειστήρια ότι έχουμε πάει εκεί.



Ξανά κάτω το Stelvio προς τον ξενώνα και αφού ο καιρός έχει ανοίξει, αφορμή για καμιά χαζοφωτογραφία.


Επίσκεψη στο χωριό Solda κοντά στον ξενώνα για καφέ. Ακούσαμε να ομιλούν και ελληνικά σε διπλανό τραπέζι.


Επιστροφή στον ξενώνα για άκομα ένα αλμυρό (από τιμή) τσιμπούσι αυστριακής κουζίνας.


Ο καιρός από αύριο δείχνει καθαρός μόνιμα πλέον.

Οπότε σχεδιασμός του νέου προγράμματος για την αυριανή μέρα και ξεκούραση.

Ημέρα 8η

Σόλντα - Όφενπας - Φλουέλαπας - Μπερνίναπας -Μαλότζαπας - Κιαβένα (240 χλμ)


Ο επόμενος σταθμός είναι η Chiavenna στην Ιταλία.
Στο αρχικό σχέδιο είχαμε δύο επιλογές. Είτε μέσω Ιταλίας, που θα περνάγαμε ξανά το Stelvio. Είτε μέσω Ελβετίας που θα περνάγαμε ξανά το Ofenpass.
Αφού η χτεσινή βροχή μας τα άλλαξε η μετάβαση μέσω Ελβετίας είναι μονόδρομος. Αντί τα 150 χλμ που θα κάναμε κατευθείαν, τα δύο πάσα θα έβαζαν άλλα 90χλμ στη διαδρομή.
Εύκολα διαχειρίσιμο οπότε πάμε.

Πλησιάζουμε τα σύνορα Ιταλίας-Ελβετίας στο χωριό Valico (αν δεν κάνω λάθος)


Εδώ υπάρχει κανονικά συνοριακός σταθμός οπότε ξαναμπαίνουν ιδέες για αποκλεισμό εισόδου λόγω εξατμίσεων από την κόλαση.


Οι Ιταλοί κάπνιζαν και έπιναν καφέ αλλά μετά ο Ελβετός μας σταματάει. Έχω ήδη σβήσει τη μηχανή και πάω τσουλώντας.
Με κάνει ένα γύρω, πάει και στο φίλο και τελικά μας κάνει νόημα να περάσουμε.
Στην επόμενη στάση ο φίλος μου λέει ότι κοίταγε την εξάτμιση μου... τώρα μας άφησε επειδή είδε το σιγαστήρα, τις ελληνικές πινακίδες δεν ξέρω. Το ΚΤΜ τελείως ξετάπωτο ανασταίνει νεκρούς.
Τέλος πάντων αφού μπήκαμε, θα βγούμε.

Στάση λίγο πριν το Ofenpass/Fuornpass.


Μπούτια λέει αλλά δεν είδα κάτι.

Το Ofenpass το περάσαμε χωρίς στάση. Πάσο μεν αλλά όχι το κλασικό φίδι οπότε ούτε που το πήραμε χαμπάρι όπως κατάλαβα εκ των υστέρων.

Ακολουθεί το Fluela Pass. Έργα και κίνηση στο πρώτο κομμάτι.

Γρήγορο πάσο αναλογικά με άλλα και πάλι φοβερό τοπίο.
Στο δρόμο η παρουσία ακριβών αυτοκινήτων που ήδη ήταν εμφανής τις προηγούμενες ημέρες εντείνεται αισθητά.
Η Porsche εκεί είναι όπως έχουμε εδώ κάνα BMW σειρά 3. Μπόλικα Tesla και οι περιστασιακές Ferrari. Με εξαίρεση τριών Porsche που πήγαιναν παρέα και γρήγορα οι υπόλοιποι βολτάρουν.
Από μηχανές καταρχάς του GS το κάγκελο. Μετά πολλά ΚΤΜ και Ducati. Επίσης μπόλικα Harley που είναι φτιαγμένα για  το στριφτερό περιβάλλον
Δικούς μας με Aprilia ακόμα και στην Ιταλία λίγους είδα.
Όλα όμως με εργοστασιακές εξατμίσεις. Ακόμα και τα Harley 




Πίσω από το ίδιο κομμάτι στην κύρια διαδρομή μας.

Συνεχίζουμε για το Bernina Pass.
Το καλύτερο πάσο της ημέρας. Ο δρόμος τόσο καλός που γίνεται επικίνδυνος. Ευτυχώς που είχε πάντα μια σχετική κίνηση και δεν αγόρασα κάνα οικόπεδο στις Άλπεις και είναι και ακριβά.



Ξανά πίσω και πλέον κατευθυνόμαστε προς Chiavenna.

Στάση για ξεμούδιασμα κοντά στο St.Moritz στη Silvaplana.



Ανεβαίνουμε το Malojapass για να πλησιάσουμε τα σύνορα με Ιταλία.
Ένα κομμάτι του είναι πάρα πολύ σφιχτό, κανονικό φίδι. Αν δεν είχε κίνηση θα ήταν πολύ διασκεδαστικό.

Τελικά φτάνουμε στην Chiavenna και ξεφορτώνουμε στο ξενοδοχείο.
Στην είσοδο ένας Γερμανός τα έχει φέρει με συρόμενο για να κάνουν τις βόλτες τους οικογενειακώς και ετοιμάζονται να γυρίσουν πίσω.


Στην περιοχή της Chiavenna είχα βρεθεί το 2021 σε ταξίδι με αυτοκίνητο μετά της συζύγου, οπότε ψιλοξέρω που να πάμε.

Στάση  στους καταρράκτες Acquafraggia. Δεν είναι τόσο δυνατός όσο πέρυσι τον Ιούλιο.


Στο κατάστημα δίπλα τους το κέρασμα με κάθε γύρο μπύρας είναι σεβαστό. Ανάλογο κέρασμα παίζει γενικά στην περιοχή όταν παίρνεις αλκοόλ.


Τέλος μια βόλτα στο κέντρο. Πολύ όμορφη όπως τη θυμάμαι.



Άλλη μια μέρα φτάνει στο τέλος της.

Ημέρα 9η

Κιαβένα - Μαλότζαπας - Αλμπούλαπας - Σπλούγκαπας - Κιαβένα (180 χλμ)


Σήμερα η διαδρομή μας γυρνάει πίσω όπως τελειώσαμε την χτεσινή ημέρα μέχρι περίπου το St. Moritz.
Όταν σχεδίαζα το ταξίδι έτεινα να φτάσουμε στην Chiavenna μέσω Ιταλίας οπότε όλη η μέρα θα ήταν καινούργια μέρη. Ο καιρός και οι αλλαγές που έφερε στις προηγούμενες 2 ημέρες όμως, μας ανάγκασαν να το τροποποιήσουμε.
Δεν πειράζει δεν μας χαλάει να ξαναδούμε όλα αυτά τα ωραία. Δεν σταματήσαμε όμως σχεδόν καθόλου οπότε οι φωτογραφίες είναι ανύπαρκτες.

Πρώτο πάσο της ημέρας το Albula.
Για να είμαι ειλικρινής η ημέρα αυτή είναι θολή στη μνήμη μου οπότε σχόλιο περί της ποιότητας της διαδρομής δεν έχω.



Στη συνέχεια στάση στο χωριό Bergün προς αναζήτηση αυτοκόλλητου σουβενίρ.



Συνεχίζουμε για το Spluga (ή Splugen) Pass για να ξαναμπούμε στην Ιταλία. Το πρόγραμμα είχε και το San Bernadino pass αλλά επειδή αύριο σκοπεύω να το περάσουμε για να μπούμε πάλι στην Ελβετία το αφήνουμε.
Στο ανέβασμα κομμάτια με έργα οπότε όχι πολλά πολλά από οδήγηση.




Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι πόσο διαφορετικό είναι το τοπίο σε σχέση με τον Ιούλιο του 2021.
Εδώ δύο φωτογραφίες τραβηγμένες από το ίδιο σχεδόν σημείο με διαφορά 13 και κάτι μηνών.

Είναι η ξηρασία που έχουν; Είναι ότι φέτος ήμουν εκεί τέλος Αυγούστου αντί αρχής Ιουλίου; Ίσως και τα δύο.


Συνεχίζουμε αφού πλέον η Chiavenna είναι κοντά. Στο κατέβασμα του Spluga μυρίζει ο τόπος καμένα φρένα. Μπροστά μας μια κοπέλα σε ένα μικρό αυτοκίνητο έχει σοβαρό πρόβλημα με τις πολύ κλειστές κατηφορικές στροφές μέσα σε  διακεκομμένα τούνελ. Κάποια στιγμή απλά δεν μπορεί να πάρει την στροφή και μένει μέσα στη μέση της. Κοντοστεκόμαστε να κάνει όπισθεν για λίγο αλλά καθυστερεί οπότε περνάμε μπροστά επειδή γίνεται επικίνδυνο.

Είμαστε πίσω νωρίς κατά τις 2. Οπότε άραγμα μέχρι το απόγευμα οπότε και επιστρέφουμε στο μαγαζί δίπλα στους καταρράκτες για φαΐ και την απαραίτητη μπύρα.


Η επόμενη μέρα προβλέπεται δύσκολη οπότε ώρα για ξεκούραση.

Ημέρα 10η

Κιαβένα - Λουγκάνο - Άντερματ (200 χλμ)


Επόμενος σταθμός (και τελευταίος με 2 διανυκτερεύσεις) το Andermatt στην Ελβετία.
Ο σύντροχος δεν ψήνεται να ανέβουμε ξανά το Spluga οπότε επιλέγουμε την εναλλακτική διαδρομή που έχω βγάλει μέσω Lugano.
Λάθος μας όπως θα αποδειχτεί αφού και το San Bernadino χάσαμε και βασανιστήκαμε.

Όλη η διαδρομή μέχρι το Lugano είναι επαρχιακοί δρόμοι διάσπαρτοι με χωριά.
Όταν πιάνουμε τη δυτική ακτή της λίμνης Como η κίνηση είναι αφόρητη και η ζέστη έντονη σε παραλίμνια χωριά που όλοι κάνουν τις καλοκαιρινές τους διακοπές.
Το ίδιο μοτίβο και στη λίμνη Lugano.

Η έλλειψη φωτογραφιών μάλλον ενδεικτική της διάθεσης.
Συνέχεια στην Ελβετία μέσω επαρχιακού (τσιγγουνευτήκαμε το αλμυρό πενηντάρικο της βινιέτας, κι άλλο λάθος).

Όταν πλέον ανεβαίνουμε σε κάποιο υψόμετρο η θερμοκρασία βελτιώνεται αισθητά αλλά εκεί  συναντάμε την ίδια κατάσταση της Αυστρίας με συχνούς οικισμούς που δεν σε αφήνουν να διατηρήσεις έστω ένα μέτριο ρυθμό. Στην Ελβετία δε, το TomTom απαγορεύεται να σε ενημερώνει για κάμερες ταχύτητας οπότε δεν παίζεις. Αυτό βέβαια δεν το κατάλαβα από την αρχή αλλά 2 μήνες μετά δεν μου έχει έρθει ακόμα ερωτικό μήνυμα από το Ελβετικό κράτος οπότε ελπίζω.

Σύντομα στάση δίπλα σε σιδηροδρομικό τούνελ για ξεμούδιασμα.


Όπως κινούμαστε παράλληλα με τον αυτοκινητόδρομο παρατηρώ μια ουρά χιλιομέτρων σε αυτόν. Κάποια στιγμή η ουρά τελειώνει και εμπρός της τίποτα σαν να έχουν σταματήσει σε φανάρι. Εκ των υστέρων έμαθα ότι πρόκειται για το τούνελ του St.Gottard  και ότι έχει μία λωρίδα ανά κατεύθυνση οπότε όταν υπάρχει φόρτος περιορίζουν τον αριθμό των αυτοκινήτων που μπορούν να το διαβούν. Η κατάσταση αυτή μάλιστα προκύπτει σχεδόν τις μισές μέρες του χρόνου.

Δεν μας πειράζει όμως, εμείς έτσι κι αλλιώς ψάχνουμε το St. Gottard Pass, θα περάσουμε πάνω από το βουνό όπως προέβλεψε ο μεγαλοδύναμος, όχι υποχθόνια.

Ανηφορίζουμε το St. Gottard (το νέο πάσο).
Εδώ η κοιλάδα από την οποία ήρθαμε.


Παρά την κούραση 1-2 στάσεις για φωτογραφίες.



Και η καθιερωμένη με την πινακίδα.


Το πάσο είναι γρήγορο αλλά στριφτερό. Και πάλι η κίνηση εμποδίζει τον ρυθμό. Μάλλον για καλό.
Στην άλλη πλευρά του πάσου είναι το Andermatt που είναι και ο προορισμός μας.

Μένουμε στο σπίτι μιας γιαγιάς σε ένα όμορφο δωμάτιο. Καλή και χρυσή αλλά έχω την εντύπωση ότι ενώ μιλάει αγγλικά με αναγκάζει να συννενοηθούμε στα σπαστά γερμανικά μου.

Έξω στο χωριό προς αναζήτηση τροφής αλλά τα θηράματα ακριβά.


Το τοπικό σούπερμαρκετ στη διάσωση μας. Εκεί στα δεξιά της φωτογραφίας.


Η αυριανή μέρα είναι η τελευταία των πάσων.

Ημέρα 11η

Άντερματ - Σούστεν- Γκρίμσελ - Φούρκα - Νούφενεν - Σαν Γκοτάρντ - Αντερματ (200 χλμ)


Susten Pass
Γρήγορο πάσο και με πολύ ωραία ροή στο ανέβασμα.



Στο κατέβασμα ακόμα καλύτερο.


Καθοδόν προς το Grimsel μια στάση στην Räterichsbodensee. Τώρα το έψαξα πως τη λέγανε απλά για να τονίσω τι εύηχη γλώσσα είναι τα γερμανικά.


Grimsel Pass
Όχι στο επίπεδο του Susten αλλά πάλι απολαυστικό σε κομμάτια του.
Εκεί μας σέρβιραν και καφέ κάτι μπαμπάτσικες Ελβετές πιτσιρίκες (όχι δεν έχει φώτο δυστυχώς).
Συχνά πυκνά πετυχαίναμε και τα Ελβετικά στρατά να κάνουν εκπαιδεύσεις. Σαν επίστρατοι μια κατάσταση.

Το σημείο στέκι για μοτοσικλέτες.



Furka Pass
Αυτό θα το ανεβοκατέβουμε παρότι αν συνεχίζαμε φτάναμε κατευθείαν πίσω στο Andermatt.
Παρομοίου επιπέδου με το Susten. Κρίμα για την κίνηση.



Και καταρράκτης στην άκρη του δρόμου.


Επόμενο το Nufenen Pass.
Δυστυχώς δεν θυμάμαι πολλά σχετικά με αυτό. Δεν σημαίνει ότι ήταν κακό απλά ότι έχω κακή μνήμη (δεδομένο).
Κλασική με την πινακίδα


Και εδώ προς αναζήτηση αυτοκόλλητων. Το εστιατόριο μέσα πρέπει να είχε συγκέντρωση των Ελβετικών ΚΑΠΗ. Πάντως σε όλο το ταξίδι μάσκα πουθενά και κανείς.


Τέλος θα ανέβουμε άλλη μια φορά το St.Gottard για να γυρίσουμε στο Andermatt.
Εδώ είναι η πρώτη φορά που το TomTom μας μπέρδεψε λίγο και δεν ήξερε τι ακριβώς να κάνει (ακόμα και τώρα αν του ζητήσεις να σε πάει από εκεί, τα χάνει).
Στο σημείο διασταυρώνονται ο αυτοκινητόδρομος, το νέο St. Gottard Pass και το παλιό St. Gottard Pass (νομίζω το αποκαλούν και Tremola). Εμείς νομίζαμε ότι θα ανέβουμε από το καινούργιο πάσο πάλι, κάτι έργα μπέρδεψαν την κατάσταση,στρίψαμε λάθος, βγήκαμε αυτοκινητόδρομο, γυρίσαμε πίσω, πήγαμε για λίγο από το παλιό (έχει και πλακόστρωτα κομμάτια) και τελικά βγήκαμε στο νέο πάλι.
Είπα να κατέβουμε την επόμενη μέρα, φεύγοντας, από το παλιό πάσο αλλά δεν έγινε ποτέ.
Αυτά προς ενημέρωση όποιου βρεθεί εκεί.

Εδώ το κοιτάω από κάτω προσπαθώντας να καταλάβω πώς στο διάλο να ανέβω.


Επιστροφή στο Andermatt και πριν την επίσκεψη στο Coop (το σουπερμάρκετ) μια βόλτα στο χωριό να πάρω μια καλύτερη ιδέα που είμαι.





Και ενδιαφέροντα οχήματα.


Από τούτο 'δω το πράγμα είδαμε κάμποσα και στο δρόμο.


Επιστροφή στο ξενοδοχείο μετά των προμηθειών.

Αυτή είναι και η τελευταία μέρα που έχω προγραμματίσει.

Από εδώ και πέρα το μόνο δεδομένο είναι ότι πρέπει να είμαστε στην Ανκόνα σε 3 ημέρες.
Οπότε πρέπει να βγει διαδρομή.