Πριν βάλω μερικά ακόμα να πω κάτι που το έχω ξαναπει κι αλλού δηλαδή.....
......δυο λόγια για το άθλημα.
Ποτέ δεν ήμουν λάτρης της ταχύτητας κι ούτε νομίζω ότι θα γίνω, αυτά είναι γούστα.
Δεν είμαι όμως και «πολέμιος» όλων αυτών που τους αρέσει αυτό το «άθλημα».
Ήταν η πρώτη φορά που παρακολούθησα Track Day και ομολογώ ότι το βρήκα ενδιαφέρον και πιθανόν να ξαναβρεθώ εκεί, πάντα σαν θεατής. Πολύ περισσότερο το φχαριστήθηκα, όταν κατά την διάρκεια της ημέρας πέρασαν από το μυαλό μου διάφορες σκέψεις και εικόνες που όλοι έχουμε δει.
Μιλάω για διάφορες σκηνές «απείρου κάλους» (και μεγάλου κάλου στο μυαλό) από αυτούς που προσπαθούν να αποδείξουν κάτι κάνοντας τους «κοινόχρηστους» για όλους δρόμους, πίστα. Δεν θα το αναλύσω αυτό άλλωστε πολλοί πριν από μένα, και περισσότερο ειδικοί, έχουν γράψει κι έχουν πει αρκετά καλά για αυτό το θέμα.
Πραγματικά χάρηκα με όλους αυτούς που μπαινόβγαιναν στην πίστα, άσχετα αν ήταν ιδιώτες η αγωνιζόμενοι. Η ουσία ήταν, και ειδικά για τους ιδιώτες ότι ήξεραν γιατί πήγαν εκεί, ήξεραν τι θα κάνουν εκεί, ξέρουν τι ΔΕΝ θα κάνουν αλλού.
Άλλωστε όταν φτάνει κάποιος στο σημείο να αποφασίσει να μπει σε πίστα ξέρει πολύ καλά τον λόγο. Κι αυτός ο λόγος είναι το στοίχημα με τον εαυτό τους, κι όχι το «στοίχημα με τους θεούς».
Ο νοών νοείτο.
Υ.Γ ίσως βέβαια να έπρεπε κάποιας πιο "οργανωμένης" οργάνωσης όσον αφορά τα γκρούπ που έμπαιναν μέσα κι ήταν πχ street μαζι με on-off, πράγμα που έκανε τον χώρο της πίστας λίγο παραπάνω "δύσκολο" κι επικίνδυνο όπως φαίνεται και στο παρακάτω κλιπακι
)
Τώρα μη με ρωτήσετε τι έκαναν τα varaderos μεσα στην πίστα,
μόνο αυτοί ξέρουν
